Dag allemaal,

Zojuist de aflevering over Frank met zijn trilangst(sociaal fobie) gezien. Dit is wel mijn ding.De angst om soep te eten en koffie te drinken met schotel in een gezelschap met (on)bekende mensen.Ik ben verbaasd dat ik dit ook zie bij anderen. Deze vreemde angst kunnen schijnbaar meer mensen ontwikkelen.

Toen ik naar Frank keek, merkte ik niets aan hem. Volgens mij merken anderen ook niets aan mij. Maar van binnen gebeurt er veel.Ik heb dan alleen een tunnelvisie. ‘o, jee, zodadelijk zien ze dit aan mij, dan ga ik trillen’. Het spookt van gedachten in mijn hoofd, maar van buiten is niets/weinig te zien. Een overconcentratie op mezelf is aanwezig. Dat cameraatje boven mijn hoofd, die mij controleert is inderdaad veel aanwezig. Soms/regelmatig maak ik ook een analyse van gesprekken die hebben plaatsgevonden en geef verbeteringen aan zoals;’dit had ik beter niet kunnen zeggen” of wat zal ze hiervan hebben gevonden. Deze specifieke angst binnen de sociale fobie is mijninsziens een ‘angst voor de angst’. Ik ben jarig geweest en heb afgelopen week veel kunnen oefenen. Ik heb koffie met schotel gedeeld, meerdere keren soep gedronken in gezelschap. Dit ging best goed. Ik voel ook dat veel oefenen noodzakelijk is om terugval te voorkomen.Het kijken naar deze aflevering heeft wel invloed op me gehad. Ik ga eens bewuster kijken door een positieve bril en mezelf minder kritisch bekijken.

Groetjes Pauline

Dag,

Weer een klein stapje gedaan vandaag nl soep eten tijdens een nascholing. De angst liep niet heel hoog op. Wel kwam er een gedachte in me op: als de aandacht maar niet op mij gericht wordt tijdens het eten van de soep.Ik durf best dingen te vragen/vertellen in een groep. De aandacht is dan ook op mij gericht, maar nog liever niet tijdens dit onderdeel. Enfin, vandaag ging deze normale verrichting goed en ga dus gewoon door met oefenen. Morgen beloon ik mezelf door het kopen van een das.

Groetjes Pauline

Hier weer een note van mij.

De vorige keer had ik wat verteld over het boek. Ik hoop hiermee bij jullie enige nieuwsgierigheid te hebben opgewekt. Misschien trekken jullie zelf wel de stoute schoenen aan en kopen dit boek.Van het weekend heb ik een personeelsuitje gehad en soep met balletjes gegeten. De angst liep eigenlijk helemaal niet hoog op, ik moet er wel bij vertellen dat het redelijk donker was. Ik dacht wel aan de mogelijkheid te kunnen gaan trillen als de aandacht zich plotseling op mij zou gaan richten. Dit is niet gebeurd, ik kon rustig mijn soep eten. Tot de volgende keer.

Beste kijkers/lezers,

Hier ben ik weer. Gister de aflevering over straatvrees gezien. De stapsgewijze aanpak van Jeanette(ik geloof dat ze zo heette) kwam vrij relaxed op mij over. Het gevoel achter de persoon is niet te omschrijven of te filmen. Het probleem lijkt veel eenvoudiger dan het in werkelijkheid zichtbaar is. Volgens mij moet je zelf in de schoenen van een fobiste(=geloof ik iemand die een fobie heeft) staan of gestaan hebben om je te kunnen inleven in deze toch onbegrijpelijke angsten. Ik vind dat ze hard gewerkt heeft en goed gemotiveerd was. Dit zijn ook de voorwaarden om tot dit succes te komen.

Ik heb zelf de eerste twee  hoofdstukken doorgelezen. Het eerste stuk gaat over het in kaart brengen van je klachten en de mate van motivatie. In mijn geval betekent dat mijn trilangst bij een milde vorm van sociaal fobie hoort. Ik weet dat deze angst niet in verhouding staat tot het gevaar, overdreven is, vermijdingsgedrag heeft. Ik ben bang te gaan trillen met kop/schotel in situaties, waarbij bekenden/onbekenden mij bekijken en/of beoordelen. Mijn motivatie is goed, maar ben wel druk vanwege mijn gestarte studie. Daarentegen kan ik mijn opdrachten in de schoolbank goed in praktijk brengen. Hoofdstuk omvat het in kaart brengen van de persoonlijke doelen/probleemgebieden met een angstthermometer. Mijn probleemgebied is het trillen niet meer verbergen. Vandaag heb ik op school koffie met schotel gedeeld weliswaar met veiligheidsgedrag. Het omlopen zodat ik de grote groep kon vermijden. Mijn angst liep niet heel hoog op.Ik had deze oefening een cijfer 10 gegeven. Gister aan een collega verteld dat ik een weblog bij ging houden omdat ik een sociaal fobie heb, maar niet dat ik een trilangst heb. Ik dacht bij mezelf, anders gaat ze me in de gaten houden.Het openbaar maken van ‘mijn geheim’ is een stap vooruit. Zaterdag a.s heb ik een feest van mijn werk en wil dan ook koffie/wijn delen. Voorheen ga ik naar een ex-collega en wil haar ook mijn geheim vertellen om te kijken/voelen hoe hoog mijn schaamtegevoel/angst voor afwijzing oploopt. Deze oefeningen heb ik op mijn angstthermometer een 40 gegeven.Tot de volgende keer, Pauline

Beste lezers,

De eer is aan mij gegeven om jullie n.a.v deze Teleac-serie mijn gevoelens/ervaringen op te schrijven. Bij deze serie hoort een zelfhulpboek, die ik gedurende deze afleveringen ook zal gaan bekijken. Mijn naam is Pauline, ben 41 jaar. Ik heb een fijne ‘ega’ en 2 gezonde opgroeiende jongens. Ik ben werkzaam als longverpleegkundige in een huisartsenpraktijk en volg sinds kort de eenjarige HBO-opleiding tot praktijkondersteuner.Hoe is mijn lijntje naar deze site ‘angst de baas’ tot stand gekomen? Het afgelopen 3/4 jaar heb ik de basiscursus gevolgd bij de VVM(=Vereniging voor Verlegen Mensen). Via de site van deze vereniging kwam ik terecht bij deze serie over Fobieen. Waarom vraag ik deze inspanning van mezelf? In sociale contacten voel ik regelmatig remmingen, lichamelijke spanningen met name in werksituaties, ben bang voor kritiek/afwijzing. In specifieke situaties heb ik last van trilangst. Dunne soep eten en koffie met kop en schotel serveren kunnen mij veel spanningen geven, waarbij vermijdingsgedrag beslist onbewust aanwezig is.Ik denk dat ik door deze spanningen als trillen, zweten een lichte vorm van een sociaal fobie ontwikkeld heb. Achteraf bekeken heb ik deze klachten al vanaf de pubertijd.Ik ben een nerveus typetje, hoewel mijn omgeving dit heel anders ziet.Ik kom heel rustig en bedachtzaam over, maar voel innerlijk vaak onzekerheid en angst.(Gelukkig heb ik ook een vrolijke, nieuwsgierige en doortastende aard). In de basiscursus bij de VVM heb ik ‘mijn geheim’ pas durven te uiten. Door met je angsten bezig te zijn, leer je deze te begrijpen. Door het lezen van boeken over emoties kwam ik onlangs tot de ontdekking: dit is het, ik heb een vorm van een sociaal fobie. Met hulp van het zelfhulpboek hoop ik stapsgewijs mijn angsten te verminderen, door mezelf herhaaldelijk bloot te stellen aan daar waar ik bang voor bent. Een groepsdier zal ik wel nooit worden, maar hoop meer een positief basisgevoel te kweken:’pauline, het is goed zo, je mag er zijn’ Het is zaterdagavond 23.10. Ik ga slapen. Tot binnenkort. Pauline.

Mijn naam is Pauline…..